اشتیاق حضرت زهرا به شهادت

آن گاه که رسول صلی الله علیه و آله در بستر بیماری بود و بی تابی زهرا علیهاالسلام را می دید، به او مژده ی شهادت و وصال را داد و زهرا علیهاالسلام در دم خندید. [۶۴۶] این آخرین لبخند او بود.
[ صفحه ۲۹۹]

آن که با شنیدن مژده ی وصال و پیوستن به رسول صلی الله علیه و آله چهره اش به لبخند نشست، فقط زهرا علیهاالسلام بود.
راستی چه کسی است که با شنیدن خبر درگذشت و شهادتش ذوق کند و هم چون غنچه بشکفد؟
به راستی اگر علی علیه السلام نبود برای زهرا علیهاالسلام مانندی نبود، از آدم گرفته تا دیگران. [۶۴۷] اگر علی علیه السلام می گوید: «والله لابن ابی طالب انس بالموت من الطفل بثدی امه» [۶۴۸] زهرا علیهاالسلام هم می گفت. «اللهم عجل وفاتی سریعا». [۶۴۹] .
و اگر تو می بینی آن که بر مرگ زند خنده علی اکبر اوست.
و اگر می بینی که پیروانش عاشق مرگ و شهادتند، تا آنجا که آن نوجوان بسیجی با فریاد«یا زهرا» خود را به زیر تانک های دشمن بعثی می اندازد، و آن گونه حماسه می آفریند؛ همه و همه از زهرا علیهاالسلام آموختند.
آنان که در کربلا عید خون گرفتند و بر سجاده ی سرخ خود عاشقانه نشستند
[ صفحه ۳۰۰]
و عنوان بهترین اصحاب [۶۵۰] . را برای همیشه برخود خریدند، مقتدا و اسوه شان زهرا علیهاالسلام بود. همین است که بارها گفته ام خط سرخ کربلا تداوم خانه سبزی فاطمه علیهاالسلام است.
[ صفحه ۳۰۱]
برگرفته از کتاب چشمه در بستر نوشته آقای پور سید آقایی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *