حسنین (ع) سروران جوانان بهشت

روزی که راز خلقت دنیا نوشتهاند گُل را به نام بلبل شیدا نوشتهاند
پروانه را فدائی شمع و به بال و پر اسرار عشق با قـلم لا نـوشتهاند
راز و نیاز عاشق و معشوق طور را صبح ازل به سینه سینا نوشتهاند(۱)
آفرینش در نگاه آفریدگار، گلستانی زیبا و روح افزاست که سرشار از نغمههای شور و شیدایی است. پروانههایی بیپروا در آتش عشق جاودانه میشوند تا همچون مشعلهایی شعلهور، صحنه حیات را نور و روشنایی بخشند.
در این میان دو غنچه زیباروی و نیکنهاد دیده میشوند که در کنار «یاس» و «نسترن» از هر نگاه پاک و تابناکی دلبری میکنند. باغبان نخستین هستی، آدم (ع) چون نام ایندورا از زبانفرشتهوحی، شنید، ابتدا نسیم شادی سراسر وجودش را فرا گرفت و سپس غبار غم دل و دیدهاش را تیره و تار ساخت!
باغبان بزرگ آفرینش و سر سلسله رسولان الهی، این دو را «سروران جوانان بهشتی» نامید و تا آخرین لحظه حیات بر دوش عشق و محبت یا سینهای از اسرار هستی، جای میداد تا آنان آرام گیرند و خود قرار یابد. نامشان را از لبان لبریز از وحی جبرئیل شنید، یکی را «حسن» نام نهاد و دیگری را «حسین».
این دو بر شاخسار وجود پدری چون «علی» و دامان مادری مانند «فاطمه» پرورش یافتند و عطر صفاتی آسمانی چون دانش و بینش، ادب و ایثار و عاطفه و عشق یافتند به گونهای که هر یک اسوهای قدسی و الگویی همگانی برای تمامی انسانها ـ به ویژه جوانان ـ گردیدند؛ پیش از آن که «محتاج» یکدیگر باشند در دیدارها، «مشتاق» همدیگر بودند و آنچنان در نگاه اطرافیان برجسته و ارزشمند شمرده میشدند که ویژگیهای برتری که در جلوههای مختلف رفتار آنان، پدیدار میشد صفاتی مثال زندنی و درسآموز برای همگان میگردید. برخی به خوبی میدیدند که حسین (ع) هیچگاه جلوتر از برادر خود راه نمیرود و آنگاه که در مجلسی با هم بودند، پیش از حسن (ع) سخن نمیگوید(۲) و از آن سو، امام حسن (ع) ، با دیگران به گونهای عادی مینشست اما با ورود برادرخویش، بسیار مودب و محترمانه نشسته و در برابر پرسش اطرافیان از چگونگی تغییر حالت خود، میفرمود:
«من هیبت حسین را همانند هیبت پدرم علی (ع) میبینم.»(۳)
در این قسمت مجموعه گفتار و رفتار زهرای مرضیه (س) درباره این دو شخصیت الهی و ملکوتی را بازگو میکنیم که سلسله آموزههایی حکمت آفرین برای مادران، جوانان و خانوادهها را پیش روی مینهد.
ژرفای نگاه فاطمه (س) به امامت حسنین (ع)
امامت حسن و حسین (ع) مقطع برجستهای است که فاطمه زهرا (س) با اشاره بدان، استمرار رهبری و هدایت جامعه را این گونه بیان میکند:
«سمعتُ رسول الله (ص) یقول: علیّ خیرُ من اخلفه فیکم و هو الامام و الخلیفه بعدی و سبطای و تسعهُ مِن صُلب الحسین (ع) ائمهُ ابرار…»؛
از رسول خدا (ص) شنیدم که میفرمود: علی برتری کسی است که در میان شما جانشین قرار دادم، او امام و خلیفه بعد از من است و دو فرزندم حسن و حسین (ع) و نه فرزندان حسین (ع) پیشوایان و امامانی پاک و نیکاند.(۴)
در سخنی دیگر هنگام تولد حسین (ع) را بازگو کرده میفرماید:
«به هنگام تولد حسین (ع) پدرم رسول خدا (ص) بر من وارد شد. من فرزندم را در پارچهای زرد رنگ پیچیده، به دست حضرت دادم. پیامبر (ص) پارچه را به دور انداخت، پارچهای سفید طلبید، او را در آن پیچید، سپس فرمود: ای فاطمه (س) او را بگیر! او امام و پسر امام و پدر نه امام است، از سلب او امامان پاک به دنیا میآیند که نهمین آنها قائم آنهاست.»(۵)
——————————————————————————–
(۱) . اشک شفق، گلچین اشعار، به کوشش رضا معصومی، ص ۲۱۰ و ۲۱۱ (با گزینش).
(۲) . مشکاه الانوار، ص ۱۷۰؛ مناقب ابن شهر آشوب، ج ۳۷، ص ۴۰۱٫
(۳) . سفینه البحار، حاج شیخ عباس قمی، ج ۱، ص ۲۵۸٫
(۴) . ر.ک: بحار الانوار، ج ۳۶، ص ۳۵۳؛ کفایه الاسد، ص ۲۶؛ احقاق الحق، ج ۲۱، ص ۲۶ و ۲۷؛ کتاب عوالم، ج ۱۱، ص ۴۴۴٫
(۵) . نک: کفایه الاثر، ص ۱۹۳ـ۲۰۰٫
برگرفته از کتاب الگوی ناب در نگاه دخت آفتاب نوشته آقای احمد لقمانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *