شفاعت حضرت زهرا

روح های پرکشیده و بزرگ تر از هستی، هرگز به فکر خود و دردهای خودشان نیستند بلکه همیشه به یاد دیگران و رنج هایشان می سوزند. و زهرا علیهاالسلام این پرکشیده از تمامی این گونه بود و در اوج بود. او از همان ابتدا به فکر امت رسول صلی الله علیه و آله بود، چه در هنگام عقد و چه در هنگام حشر.
در هنگام عقد به پدر می گوید: پدر جان همه ی دخترها مهریه خود را درهم و دینار قرار می دهند، پس چه فرقی بین من با آنهاست، من می خواهم مهریه ی خود را شفاعت از گنه کاران امت شما قرار دهم. این درخواست مورد قبول خدای سبحان واقع شد و جبرییل فرود آمد و ورقه ای از حریر آورد که این مهریه در آن نوشته شده بود. چون هنگام مرگش فرارسید وصیت کرد آن ورقه را در کفنش روی سینه اش بگذارند و فرمود در هنگامه ی حشر این ورقه را به دست گیرم و از گنه کاران امت پدرم شفاعت کنم. [۷۵۴] .
[ صفحه ۳۳۲]
در مورد شفاعت به اختصار باید بگویم که شفاعت و توبه از یک زمینه برخوردارند و در هر کدام گناهی هست و لیاقتی و طلب بازگشتی، با این تفاوت که با توبه، هر سه مرحله، همه اش در توست. ولی در شفاعت طلب دیگری با گناه تو و لیاقت تو جفت می شود و شفیع و همراه می گردد و این جاست که مفهوم شفاعت روشن می شود. مادام که لیاقتی نباشد، طلب دیگرانی که تو با آنها رابطه ای داری، اثری نخواهد گذاشت.
با این دید دیگر شفاعت، پارتی بازی و جرأت دادن بر گناه نیست بلکه روح امید را در گنه کاران دمیدن است و عشق به بازگشت را در آنان نهادن تا بدین وسیله در خود لیاقتی فراهم آرند و آن را با طلب دیگران جفت کنند و شفیع گردانند و به فوزی برسند. بگذر از این که برخی از بزرگان با توجه به ظاهر بعضی روایات معتقدند شفاعت در قیامت است و چه بسا در برزخ از آن خبری نباشد. [۷۵۵] .
[ صفحه ۳۳۳]
برگرفته از کتاب چشمه در بستر نوشته آقای پور سید آقایی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *