ورع حضرت فاطمه زهرا

در زیارت آن حضرت آمده است. «حلیفه الورع والزهد». [۴۸۲] او با ورع و زهد مأنوس و همدم بود.
در مورد ورع باید بگویم که ورع غیر از تقوا است. اطاعت و انجام اوامر الهی [۴۸۳] و ورع؛ کناره گیری و پرهیز از محرمات است، همان پهلو خالی کردن از گناه و محرمات الهی. در روایات نیز این گونه آمده است.
الورع اجتناب؛ الورع جنه؛ کف عن محارم الله تکن اورع الناس؛ الذی یتورع عن محارم الله عزوجل، لا ورع کالکف؛ یا موسی ما تقرب الی المتقربون بمثل الورع عن محارمی [۴۸۴] ؛ و…
در خطبه ی شعبانیه نیز آمده است. «افضل الاعمال فی هذا الشهر الورع عن محارم الله
[ صفحه ۲۴۱]
عزوجل» [۴۸۵] یعنی همان کناره گیری و اجتناب از محرمات الهی و آن چه خدا حرام کرده است.
در روایتی دیگر آمده که از حضرت صادق علیه السلام سؤال شد: آن مکارم و سجایای اخلاقی که انبیاء دارند، کدام است؟ همان سجایایی که اگر کسی آن را داشت باید شاکر باشد و اگر نداشت باید با تضرع آن را از خدا بخواهد. حضرت در جواب ویژگی هایی را برشمردند و در ابتدای آن ها ورع را یادآور شدند. [۴۸۶] .
از تفسیر و توضیح ورع که بگذریم بحث از مراحل، آثار و موانع آن از بحث های لطیفی است [۴۸۷] که در جای دیگر باید از آن گفت و گو کرد.
[ صفحه ۲۴۲]
برگرفته از کتاب چشمه در بستر نوشته آقای مسعود پور سید آقایی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *