پیامبر و نهی از نوحه گری به باطل

ابن اسحاق در شرح جنگ احد می گوید: رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله به هنگام بازگشت به مدینه از خانه هایی از انصار گذشت. آواز نوحه گرانی را شنید که بر کشتگان خود می گریستند. اشک از چشمان حضرت روان شد. فرمود: اما حمزه را کسی نیست که بر او گریه کند. سعد بن معاذ، و گفته می شود، اسید بن حضیر، زنان بنی عبدالاشهل را فرمود تا بروند نخست برای حمزه بگیرند و آنگاه برای کشتگان خود گریه کنند. چون رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله صدای گریه ی آنان را که بر در مسجد بودند، شنید، آنان را فرمود که برگردند و هم در آن روز نوحه را حرام کرد.
فردا صبح زنان انصار نزد پیغمبر صلی اللَّه علیه و آله آمدند و گفتند: یا رسول اللَّه! به ما رسیده که شما نوحه را حرام کرده اید. این چیزی است که در ماتم اموات خود می خوانیم و تا حدودی راحت می شویم. لطفاً ما را در این کار اجازه دهید.
رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله فرمود: اگر انجام دادید، به صورتهایتان نزنید و رویتان را نخراشید و مویه نکنید، و گریبان چاک ندهید. [۳۲۴] مادر سعد بن معاذ گفت: از آن روز
[ صفحه ۳۱۰]
تاکنون هیچ زنی از ما گریه نکرده مگر اینکه از حمزه شروع کرده است.
و در نص دیگری آمده: هنگامی که رقیه وفات کرد، زنان می گریستند. عمر با تازیانه آنان را می زد. رسول خدا صلی اللَّه علیه و آله دستش را گرفت و فرمود: عمر! رهایشان کن. و به زنان فرمود: «بپرهیزید از آواز شیطان… فاطمه در کناره ی قبر می گریست. پیغمبر با لبه ی لباسش اشک چشمانش را پاک می کرد». [۳۲۵] .
برگرفته از کتاب رنج های زهرا علیها السلام نوشته آقای سید جعفر مرتضی حسینی عاملی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *