آیه تطهیر گواه عصمت فاطمه و علی

بسم الله الرحمن الرحیم
اَلْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی اَذْهَبَ الرِّجْسَ عَنْ اَهْل الْبَیْتِ وَ طَهَّرَهُمْ تَطْهیراً، وَالصَّلوه وَالسَّلامُ عَلیْ مَنْ اَرْسَلَهُ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذیراً وَ عَلَی الْمَعْصُومینَ مِنْ الِهِ الَّذینَ جَزاهُمْ اللَّهِ بِما صَبَرُوا جَنَّهَ وَ حَریراً وَ اللَّعْنَهُ الدّائِمَهُ عَلی اَعْدائِهِمْ لَعْناً کَثیراً.
قالَ اللَّهُ تَعالی فی کِتابِهِ الْمُبینِ وَ خِطابِهِ الْمُسْتَبینَ: (اِنَّما یُریدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ اَهْلَ الْبَیْتِ [۱۸۷] وَ یُطَهِّرُکُمْ تَطْهیراً». [۱۸۸] .
صاحب «مجمع البیان» می فرماید: اتفاق کرده اند، جمیع امت پیغمبر (صلی اللَّه علیه و آله) که مراد از اهل بیت در این آیه، اهل پیغمبر ما است. [۱۸۹] .
[ صفحه ۱۵۴]
و علّامه حلّی در کتاب «کشف الیقین» می فرماید: حافظ بن مردویه در کتاب خود نقل کرده که زیادتر از صد طریق نقل شده که این آیه ی مبارکه در شأن اهل بیت محمّد مصطفی (صلی اللَّه علیه و آله) نازل شده. «ابوسعید خدری» و «انس بن مالک» و «واثله بن الاسقع» و «عایشه» و «امّ سلمه» گفته اند، این آیه مختصّ است به رسول خدا و علی مرتضی و فاطمه ی زهرا و حسن مجتبی و سیدالشهداء (علیهم السلام).
و مجلسی می فرماید: شأن نزول آیه آن است که در روزی که حضرت رسول (صلی اللَّه علیه و آله) با نصارای نجران خواست مباهله [۱۹۰] بنماید عبائی بر دوش مبارک
[ صفحه ۱۵۵]
گرفته و حضرت امیرالمؤمنین و صدّیقه و حسنین صلوات اللَّه علیهم را در زیر عبا داخل کرد و گفت: پروردگارا، هر پیغمبری را اهل بیتی بوده است که مخصوص ترین خلق خدا بوده اند به او. خداوندا اینها اهل بیت من هستند، پس از ایشان برطرف کن شک و گناه را و پاک کن ایشان را پاک کردنی. پس جبرئیل (علیه السلام) نازل شد و این آیه را آورد (اِنَّما یُریدُ اللَّهُ…).
یعنی: نیست جز اینکه اراده کرده است خدا که زایل گرداند از شما اهل بیت بدی و معصیت و شک را و پاک گرداند شما را از گناهان، پاک کردنی.
از ابی حَمراء روایت است که گفت: نه ماه یا ده ماه خدمت پیغمبر (صلی اللَّه علیه و آله) را می کردم و حضرت رسول (صلی اللَّه علیه و آله) همه روزه وقت طلوع فجر از خانه بیرون می آمد و دو دست مبارک را به دو طرف خانه ی علی (علیه السلام) می گذاشت پس می فرمود:
«اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ وَ رَحْمَهُ اللَّهِ وَ بَرَکاتُهُ» پس اهل بیت جواب می گفتند: «وَ عَلَیْکَ السَّلامُ یا نَبِیَّ اللَّهِ»، پس حضرت رسول (صلی اللَّه علیه و آله) می فرمود: وقت نماز است، رحمت خدا بر شما باد و آیه ی شریفه ی تطهیر را می خواند، پس از آن می رفت به سوی نماز.
[ صفحه ۱۵۶]

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *