فاطمه زهرا (س) در نظرگاه هشتمین امام نور

فاطمه زهرا (س) در نظرگاه هشتمین امام نور

هشتمین امام نور، حضرت رضا علیه‏السلام، بسان دیگر پیشوایان نور، فراتر و بالاتر از آنچه تصور گردد، مام ارجمندش، فاطمه را گرامی می‏داشت و به راه و رسم الهام‏بخش او بها می‏داد؛ درست همان گونه که پیامبر به او بها می‏داد و او را در شرایط گوناگون و موقعیت‏های مختلف و در برابر چهره‏ها و شخصیت‏های متنوع و مردم کوچه و بازار ارج می‏نهاد و مقام والایش را به عصرها و نسل‏ها به عنوان میزان و معیاری که حق و باطل و درست و نادرست بر پایه‏ی شخصیت او سنجیده می‏شود، خاطر نشان می‏ساخت.
آری، او در نظرگاه آن حضرت، نهال هماره سرسبز رسالت،
شکوفه‏ی پرطراوت و دل‏انگیز امامت،
ابعاد مجسم دین خدا،
بهاران نماز و نیایش،
زیباترین روح پرستش،
سمبل ارزش‏ها و قداست‏ها،
فروزشگاه تابناک حق‏طلبی‏ها و حق‏شناسی‏ها،
همتای بی‏نظیر امیر والایی‏ها،
و مام ارجمند امامان نور است.
و می‏توان چشم‏انداز ژرفی را که اسلام در حقوق و روابط و وظایف زن مقرر فرموده و میزان و چگونگی نقش او را در ساختار جامعه و تمدن مشخص ساخته است، همه را در رفتار و کردار آن دخت بهشت و حوریه‏ی انسانی نگریست و به مردم ارائه کرد.
از آن حضرت آورده‏اند که ضمن بیانی طولانی در موقعیت والای معنوی فاطمه و تدبیر شگرف خدا در آفرینش او، از بیان پیامبر فرمود:
«ففاطمه حوراء انسیه، فکلما اشتقت الی رائحه الجنه شممت رائحه ابنتی فاطمه.»«فاطمه حوریه‏ای است در سیمای انسان؛ و من هر گاه در شور و شوق بهشت می‏شوم، دخترم، فاطمه، را می‏بویم و به خلق و خو و جمال و کمال بهشتی او می‏نگرم.»

امام رضا علیه السلام و یاد مادر
امام رضا ثامن‏الائمه علیه السلام نیز همچون دیگر فرزندان زهراى اطهر علیه السلام و سلاله‏ى پاک پیامبر، علاقه شورانگیز و احترام خاص و اخلاص‏آمیزى نسبت به ساحت مقدس مادرش زهرا علیه السلام داشت. همواره و در هر فرصتى، از آن بانوى بانوان بهشتى، تجلیل و تکریم به عمل مى‏آورد و با اعتزاز و افتخار نام عزیزش را بر زبان جارى مى‏ساخت. شدت این شور و علاقه به حدى بود که مخالفان و بدخواهان نیز به وسعت آن پى برده بودند و سعى داشتند که از این راه، با امام وارد مذاکره و گفتگو شوند به این ترتیب براى نیل به مقاصد خود، رضایت و خشنودى امام را جلب کنند و دل امام را با خود نرم سازند.
روزى امام رضا علیه السلام با فرزند دلبندش جوادالائمه نشسته بود و مأمون عباسى نیز در محضر آن دو بزرگوار حضور داشت. آن روز امام علیه السلام حدیثى را در مدح مادرش فاطمه‏ى زهرا علیه السلام بازگو فرمود.
مأمون نیز با شنیدن حدیث، به سخن آمد و گفت: پدرم رشید از پدرش مهدى، او هم از منصور، او هم از پدرش، و او هم از جدش «ابن‏عباس» روایت کرده است که روزى ابن‏عباس خطاب به معاویه گفت: آیا مى‏دانى که چرا فاطمه علیه السلام ، فاطمه نامگذارى شده است؟ معاویه گفت: نمى‏دانم
ابن‏عباس گفت: بدان جهت به او فاطمه گفتند که او و پیروانش از آتش دوزخ دور و محفوظ نگه داشته شده‏اند. او گفت: این سخن را من از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم شنیدم».[۱]
توضیح این سخن نیز در حدیث دیگرى از آن حضرت آمده است که فرمود: آنان کسانى هستند که بتوانند با ایمان و توحید و اخلاص به ملاقات پروردگار خود بشتابند و شیعه بودن و پیروى از فاطمه علیه السلام را عملاً به اثبات رسانند، نه آن که فقط به زبان و در ظاهر خود را پیروان فاطمه بنامند.
[۱] بحارالانوار، ج ۱، ص ۶۰٫

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *