نامگذاری آسمانی حضرت فاطمه علیه السلام

نامگذاری حضرت از سوی خداوند و به الهام او بوده است و نام فاطمه گرچه پیشینه ای قدیمی دارد ولی با محتوایی که به آن اشاره می شود بی سابقه است.
بنگرید عبدالله بن الحسن بن حسن گوید: امام هفتم علیه السلام پرسیدند: چرا نام فاطمه
[ صفحه ۹۹]
را فاطمه گذاشتند عبدالله گوید: در جواب عرض کردم تا او را از دیگران جدا سازد. حضرت فرمود: آری فاطمه هم یکی از نام هاست. ولی ریشه نامگذاری فاطمه به این نام این است: خداوندی که هر چه را پیش از تحققش می داند می دانست که پیامبر در میان قبیله ها ازدواج می کند و همه آنان امید بسته اند تا خلافت او را به ارث برند ولی چون فاطمه به دنیا آید خداوند نامش را به دلیل نسلی که از او می ماند و به دلیل امامت و خلافتی که در نسل او قرار داده فاطمه نهاد در نتیجه خداوند قبایل را از امیدی که بسته بودند جدا کرد به این دلیل فاطمه فاطمه نامیده شده است. چون فاطمه امید آنان را قطع کرده است و معنای فطمت، قطعت است یعنی فطم به معنای قطع است. [۱۰۵] .
در اینجا مناسب است به چند روایت دیگر که بر این نامگذاری آسمانی تأکید دارد اشاره کنیم چرا که این فضیلت بزرگی است و ارزشمندی این نام را گواهی می دهد. گاه پدری معمولی اسم فرزندش را صالح می گذارد و گاه خداوند کسی را صالح نام می دهد روشن است که بین این دو تفاوت از زمین تا آسمان است.
امام باقر علیه السلام فرمود: چون فاطمه به دنیا آمد خداوند به فرشته ای وحی کرد و زبان پیامبر صلی الله علیه و آله را به نام فاطمه گویا کرد و فاطمه را فاطمه نام گذارد… [۱۰۶] .
در روایتی دیگر می خوانیم که حضرت فاطمه علیهاالسلام در قیامت خداوند را چنین می خواند:
«الهی و سیدی سمیتنی فاطمه و فطمت بی من تولانی و تولی ذریتی من النار… [۱۰۷] .
خدایا نامم را فاطمه نهادی و دوستان من و ذریه ام را به واسطه من از آتش بازداشتی.
در روایات اهل سنت نیز به نام گذاری فاطمه علیهاالسلام از سوی خداوند اشاره شده است.
[ صفحه ۱۰۰]
بنابراین این نامگذاری حضرت، به الهام حق تعالی بوده است و در نتیجه یک نامگذاری عادی نیست آنگونه که به آن اشاره رفت به علاوه که محتوای ویژه ای در نام فاطمه و دیگر نام های آن حضرت منظور بوده است که ارزش ویژه ی این نام ها را گواهی می دهد.
محتوی و فهم این نام ها در حضرت به اوج رسیده و این سر تفاوت نام های حضرت با نام های معمولی است.
فاطمه
اشاره
در زبان عرب، فاطمه اسم فاعل از ریشه فطم است.
فطم در لغت به معنای قطع است و قطع به معنای جداکردن و بازگرفتن است. اضافه کنید که فاطمه گاه به معنای اسم مفعول نیز می آید یعنی مفطومه.
هم اکنون باید دید که منظور از فاطمه به معنای قطع کننده (اسم فاعل) چیست؟ در این ارتباط روایات توضیح داده اند:
برگرفته از کتاب زخم خورشید:کاوشی در زندگی حضرت زهرا علیه السلام نوشته آقای مهدی حسینیان قمی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *